نویسنده: jaber80

 

 

بخش نخست – كليات

گفتار اول – تعاريف

گفتار دوم – كليات

بخش دوم – مباني فقهي و قانوني

گفتار اول – مباني فقهي

 

گفتار دوم – مباني قانوني

 

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

بخش سوم : شرايط و احكام و آثار

 

گفتار اول – شرايط تحقق استيفاء از اموال ديگري

گفتار دوم – احكام استيفاء در اموال ديگري

 

گفتار سوم – آثار استيفاء از اموال ديگري

 

گفتار چهارم – فروض قابل بررسي در استيفاء

 

گفتار پنجم – نحوه اثبات حق و صدور حكم

 

منابع و مآخذ

 

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

بخش نخست – كليات

گفتار اول – تعاريف

فقهاي اماميه كثرالله امثالهم درخواست انجام كار با تصرف در اموال شخصي را امر معاملي ناميده اند.[1]

بدين ترتيب هرگاه شخصي به ديگري دستور دهد يا از او درخواست كند و طرف به اين دستور يا درخواست پاسخ موافق دهد در نتيجه اين تباني و تراضي كاري انجام شود يا از مالي استيفاء منفعت به عمل آيد استيفاء كننده شرعاً ملزم است اجرت المثل كار موردنظر يا بهره مندي از مال ديگري را بپردازد.

قانون مدني كه از پيشينه اين گونه وقايع و اصطلاح هاي فقهاي اماميه الهام گرفته است استيفاء را در شمار ضمان قهري و الزامات خارج از قرارداد آورده است و آنرا از قلمرو ماهيت هاي قراردادي به ويژه عقود معين مستثني نموده است و در نتيجه اگر استيفاء از مال ديگري به صورت عادي و ثمره آن افزودن بر دارايي باشد، يا معنوي كه بهره آن استيفاء از عمل ديگري باشد، الزام مستفيد همچنان باقي است.[2]

براي شروع بحث، ابتدا كلياتي درباره استيفاء از مال غير ذكر مي‌شود سپس مباني فقهي و قانوني و شرايط ضروري و آثار و احكام مربوط به استيفاء را توضيح خواهيم داد.

گفتار دوم – كليات

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

تحقیق اماده استيفاء از مال غير – 51 صفحه وورد قابل ویرایش

1- مفهوم و ماهيت حقوقي استيفاء

استيفاء از منابع ضمان قهري و مبناي واقعي آن اجراي عدالت و احترام به عرف و نيازهاي عمومي است و به عبارت ديگر آنجا كه شخص از كار يا مال ديگري بهره مند مي شود و قراردادي باعث ايجاد دين براي استفاده كننده نمي شود و عمل او نيز زير عنوان غصب و اتلاف و تسبيب قرار نمي گيرد، قانونگذار استفاده كننده را ملزم به پرداخت اجرت المثل مي كند[3] اين است كه ماده 337 قانون مدني مقرر مي دارد: «هرگاه كسي بر حسب اذن صريح يا ضمني از مال غير استيفاء منفعت كند صاحب مال مستحق اجرت المثل خواهد بود …» بنابر منطوق ماده براي تحقق استيفاء از مال غير شرايط ذيل لازم است:

1- اذن صريح يا ضمني مالك

2- استيفاء منفعت از جانب غير

با فراهم آمدن اين شرايط جزاي شرط كه استحقاق مالك به دريافت اجرت المثل باشد مصداق پيدا خواهد كرد.

2- استيفاء در حقوق ساير كشورها و دادگاه هاي بين المللي

استيفاء در حقوق ساير كشورها و دادگاه هاي بين المللي با مفهومي گسترده تر و تحت عنوان «استفاده بلاجهت» به كار رفته و آثار آن در جايي است كه مالك اذن را به شخصي مي دهد و استفاده را ديگري مي‌برد حال در اين وضعيت مالك با اعسار مأدون روبرو مي گردد و دفاع مستفيد واقعي آن است كه در صدور اذن يا تراضي دخالتي نداشته است و نبايستي پاسخگوي تعهدهاي ناشي از آن باشد در اين وضعيت طبق قوانين ايران اذن دهنده نمي تواند به منتفع مراجعه كند در حالي كه در قوانين ساير كشورها با رويه قضايي آن كشورها چنين تأسيس حقوقي را تحت عنوان «دارا شدن غيرعادلانه» ايجاد كرده اند از جمله رأي مورخ 15 ژوئن 1892 ديوان كشور فرانسه در دعوي بوديه مي باشد كه: به دليل فايده شخصي و مستقيمي كه مستفيد از مال ديگري برده است مي تواند طرف دعوي قرار گيرد و دعوي استرداد را از سوي شخص كه به زيان او استفاده بدون جهت شده است موجه مي‌داند.

با بيان كلي مفاهيم استيفاء از مال ديگري ضرورت دارد مباني آنرا در قانون مدني و منبع اقتباس آن فقه اماميه مورد بررسي قرار داده و هر مبحث را به طور جداگانه مطرح نمائيم.

مقدمه
ارتباطات و منابع انسانی با توجه به محیط در حال تغییر منابع انسانی (ناهمگونی بازار کار، جهانی شدن، روند و ماهیت کار، روندهای سیاسی و حقوقی و …) به منظور دستیابی به بهره وری پایدار، خلاقیت و نوآوری و کیفیت مناسب زندگی، مدیریت کارآمد، اثربخش و هوشمند منابع انسانی ضروری است.
انسان به عنوان کانون توجه در مباحث مدیریت منابع انسانی از جایگاه و اهمیت ویژه در مدیریت نوین برخوردار است.
علاوه بر این، ارتباطات عامل دیگری است که منجر به رشد و توسعه کشورها و سازمان ها و در یک کلمه عملکرد بهتر خواهد شد.

عدم استفاده صحیح از اطلاعات و فنون ارتباطات مؤثر بین مدیران و کارکنان از مؤثرترین علل ناکامی شرکت ها در دستیابی به اهداف سازمانی و رقابتی شدن آنها بوده است.
ریشه بسیاری از مشکلات فردی و گروهی در سطح مدیریت و کارکنان را می توان در کمبود ارتباطات مؤثر، عدم کارایی سیستم های ارتباطاتی و سوء تعبیرهای ارتباطی مدیران و کارکنان جستجو کرد.
طبق گفته چستر برنارد، اولین اقدام یک مدیر این است که یک نظام ارتباطی ایجاد کند و یا نظامی که وجود را بهبود بخشد.
مایرز و مایرز (1982) معتقدند که ارتباطات سازمان داخلی عبارت است از عامل اساسی پیوند دهنده ای که امکان ایجاد هماهنگی میان افراد و در نتیجه رفتار سازماندهی شده را فراهم می سازد.

اهمیت و ضرورت ارتباطات
اکثر سازمان ها، چه دولتی وچه خصوصی، اهمیت ارتباطات استراتژیک را با مشتریان و یا سهامداران خود درک می کنند.
بنابراین، آنها از متخصصان بازاریابی و ارتباطات برای تدوین طرح های ارتباطات بیرونی استفاده می کنند.
در بخش خصوصی این به معنی درآمد بیشتر است؛ در حالی که در بخش دولتی به معنی روابط عمومی بهتر و استفاده بهتر از خدمات دولتی از طریق اطلاعات ارباب رجوع است.

با این وجود تعداد اندکی از سازمان ها به ارتباطات داخلی توجه می کنند.
ارتباطات داخلی بر ارتباطات درون سازمان تمرکز دارد.
ارتباطات داخلی شامل تمامی اطلاعات و اخباری می شود که به سرتاسر سیستم ارتباطی که به واسطه زنجیره اختیار و مسئولیت ایجاد می شود، انتقال داده می شوند.
کار سازمان معمولاً از طریق ارتباطات سازمانی داخلی انجام می شود.
هدف این نوع ارتباطات انتقال اطلاعات مورد نیاز به سوی پایین، بالا و سراسر سازمان است.
تعیین اینکه چه چیزی را چه وقت و چگونه باید به کارکنان منتقل کرد، اغلب به تصمیمات افراد در شرایط اضطراری بستگی پیدا می کند.

ارتباطات سازمانی
ارتباطات به عنوان یک فرآیند، شامل اطلاعاتی است که از طریق علائم و نشانه ها ارسال و یا دریافت می شود. این اطلاعات شامل کلمات، حرکات غیرکلامی، نگرش ها و حالات می باشد.
ارتباطات دربردارنده این است که کی چه می گوید؟ به چه طریقی می گوید؟ برای چه کسی و با چه درجه ای از تأثیر پیام می فرستد؟
آنچه که یک مدیر قصد دارد به آن برسد، برقراری ارتباط اثربخش در کارآمدترین شیوه آن است.
ارتباطات اثربخش به زمان و منابع کمتری نیاز دارد.

فرایند ارتباط
فرآیند ارتباط را می توانیم به طور ساده در الگویی که شامل سه جزء اصلی ارتباط یعنی فرستنده پیام ؛ پیام ؛ گیرنده پیام است، نشان دهیم.
واضح است که برای ایجاد ارتباط وجود این اجزاء در فرآیند ارتباطی لازم است و هرگاه جزئی مفقود باشد ارتباط به وقوع نخواهد پیوست.

مهارت های ارتباطی
به رفتارهایی اطلاق می شود که شخص می تواند از آن طریق با دیگران به نحوی ارتباط برقرار کند که به بروز پاسخ های مثبت و پرهیز از پاسخ های منفی بینجامد.
مهارت های ارتباطی، توانایی و اعتقاد به کار با مردم به وسیله آنان را گویند که شناخت، انگیزش و کاربرد رهبری مؤثر در رابطه با آنان را در بر می گیرد.
1- مهارت کلامی: مجموعه روابطی است که از طریق گفتن و گفتگو برقرار می شود. هر کلمه ای احساسات، عواطف خاص و عملکرد متفاوتی را در افراد بر می انگیزد که اگر در جا و مکان مناسب خود به کار برده شود به سرعت بر جسم و روح افراد اثر می گذارند.
2- مهارت شنود: گوش کردن از جمله مهارت های ارتباطی است که معمولاً مورد بی توجهی قرار می گیرد. خواندن، نوشتن و صحبت کردن مهارت هایی هستند که در دوران تحصیل رسماً آموزش داده می شوند اما به ندرت می توان کسی را پیدا کرد که در مورد گوش کردن آموزش رسمی دریافت کرده باشد.